A Confession Story

**Confession Story (Taglish, nakakakilig)** Hindi ko talaga plano umamin. Plano ko lang sana maging tahimik na support. Yung tipo na masaya na makita kang okay, kahit hindi ako yung dahilan. Pero araw-araw, mas nahihirapan. Kapag nagkakasabay tayo, normal ka lang… pero ako, kinakabahan na parang may exam. Kapag tumatawa ka, automatic akong napapangiti. Kapag malungkot ka, parang gusto kitang yakapin kahit bawal. Isang gabi, nag-chat ka. Simple lang. “Kumusta ka?” Hindi mo alam, ilang beses kong binura yung reply ko. Hanggang sa napagod na ‘ko magtago. Sabi ko, “May sasabihin ako… sana okay lang.” Nag-type ako ng dahan-dahan, parang bawat letra may kaba. “Crush kita. Hindi biglaan. Hindi rin laro. Unti-unti, hanggang sa hindi na kita kayang ituring na ‘normal’ lang.” Tahimik ulit. Parang huminto yung oras. Tapos nag-reply ka. “Matagal na rin kitang gusto. Akala ko hindi pwede."