Humanap ka ng panget

Maganda siya. Yung tipong kahit tahimik lang, napapalingon ka. Simple pero ang lakas ng dating. Samantalang ako… panget ako. At alam ko ‘yon. Hindi sa paawa, kundi sa totoo lang. Pag naglalakad kami, siya yung napapansin. Ako yung kasama lang. Siya yung tinatanong ng pangalan, ako yung taga-hawak ng bag, taga-kuha ng picture. Pero weird eh. Sa lahat ng pwedeng kausapin niya, sa’kin siya kumportable. Sa’kin siya nagra-rant. Sa’kin siya tumatawa ng malakas, yung walang arte. Minsan tinanong ko siya, pabiro pero may halong totoo, “Bakit ako?” Ngumiti siya. “Hindi ka pogi, pero totoo ka.” Tumama yun. Kasi oo, panget ako sa salamin. Pero kapag siya yung kausap ko, buo ako. Hindi ako nagpapanggap. Hindi ako nag-iimpress. Hindi ako yung tipong ipagmamalaki sa picture. Pero ako yung nandiyan kapag tahimik na ang mundo. At doon ko naintindihan— hindi pala laging panalo yung maganda. Minsan, yung minahal, yun na yung pinaka-gwapo.