Crush kita

Hindi ko alam kung kailan nagsimula. Siguro noong una kitang nakita na nakangiti ka lang, parang normal na araw lang sa’yo, pero sa’kin parang may huminto. Ang tahimik ng mundo bigla. Crush lang dapat. Yun ang sabi ko sa sarili ko. “Okay lang ‘to, lilipas din.” Pero bakit tuwing nagcha-chat ka, parang may fireworks sa dibdib ko? Bakit pag seen mo lang, parang sapat na para gumaan yung araw ko? Ang daming beses na gusto kitang sabihan. Pero laging may takot. What if masira? What if mawala ka? Hanggang sa isang gabi, pagod na pagod na ‘ko magpanggap na okay lang. So sinubukan kong maging totoo, kahit nanginginig yung kamay ko habang nagta-type. “May sasabihin sana ako… Matagal na. Hindi ko alam kung importante sa’yo, pero sa’kin kasi sobra.” Tumigil ako. Huminga. Tapos tinuloy ko. “Crush kita. Hindi yung crush na trip lang. Yung crush na kapag okay ka, okay na rin ako. Yung crush na kahit konting oras mo lang, sapat na.” Matagal kang nag-reply. Sobrang tagal. Parang bawat segundo,